بی تابیش

وقتی عریان در چشمانت

غلت می زد

فریاد شکی بود

و وقتی جست و جو می کرد

 بدنش را

لب و سینه ی نافرمانش

از تعلق او

آزاد گشته بودند

بپوشان او را تا وارستگی هایش

حفره های خالی جای لب و سینه هایش

به طاعونی مسری

نینجامد

زمین را بکن

به چشمانش نگاه نکن

تردید را

پس از دفنش

از خاطرت عبور ده

زمین را بشکاف

تا مرده ای از جنس دیگرش بیابی

به چشمانش نگاه نکن

دفنش کن

زیر درخت سیب

و اکنون

سیبی که در دستانت

تردید

آن سینه ی گستاخ

شاید...

چگونه باور کنم

صدایت

نگاهت

بوسه ات

تو

خاطره شد

هر شب به احترام عروجت با چشمانی پر تمنا به آسمان مینگرم و تو را تا خدا بدرقه میکنم

بابا بزرگ

روحت شاد

سنگینی نفست

نفسم را بند آورده

وقتی برایم به روی کاغذ

با  مداد سیاه

نفس میکشی

عمیق تر نفس بکش

تا هر بار

بیشتر تسخیر کنم

تو را

وقتی به آغوش سردم

 از حرب وجودت پناه می بری

می دانم که میخواهی

شعله های خاموشت را در من فروزان بینی

کاغذ ها و مداد های باقی مانده

اعتراف میکنند که

از شکنجه ی چند ثانیه

گذشتی

هر چند تا تولد ققنوسی دیگر

چیزی نمانده

...

به کدامین واقعیت تلخ مرا وا نهادی؟

نه!وانهادنی در کار نیست

مرا زندانی کردی

اسیرم...اسیری حیران

حیرانی بی سر

به سان

دیوانه ای

زندانی در سلولی کوچک

که خود را به در و دیوار می زند

زجه می کشد اما کسی نمی شنود او را

کسی نمی شنود من را

دیوانه تر می شوم

تر می شوم

چرا که به زیر اشک هایم

چتری نبودی

سایه بانی پناهی خیالی دروغی

چیزی نبودی

من همیشه شبم و همیشه بارانی غمگین و اسیر

چرا که آن انسان نماها

به هر دری که زدم

لب به گشودن رسالت نکردند

گاهی می دانم و گاهی بیشتر نمی دانم

من در اول وصف خود مانده ام

خراش های روی بدنم گویای

سعی های بی حاصل جهت آزدی است

و نشان گر جنون یک جانی بی تجربه

بوی خونم دیگر به مشام هر درنده خویی رسیده

مرگ!

این هنگام که طعمه ای چون من داری

غفلت و درنگ جایز نیست

گرم و آرام بیا و تن باران خورده ی خیسم را

در آغوش بگیر

از لب های خونینم بوسه بر گیر

و مرا بمیران که مرده تر از من نمیابی

بدن قشنگم را ببین

لمس کن

به جای تمام مردگان تو را سیر میکند

برای چندین قرن

به جای چندین تن

غمگینم

شیون غصه هایم و نا آرامی وجودم

ظاهری آرام به من می دهد

آرامش قبل از طوفان که حاکی از مرگ عظیمی می باشد

به سمت من که میایی

به امید پر کردن یک گورستان بزرگ بیا

به امید دفن بشر