و من آن روز بخندم و بگویم که شدی دَمی از دمهایم
بنگری بر لب و گیسوهایم
بنگری بر من و ژرفای وجودم
بزنی فریادم...
و تو آن روز
برسی بر دادم
ندهی دست مرا دست خزان
ندهی بر بادم...
| تبليغات | X |
من از جهان ِ بی تفاوتی ها فکرها و حرف ها و صداها می آیم
و این جهان پر از صدای حرکت ِ پاهای مردمیست
که همچنان که ترا می بوسند
در ذهن ِ خود طناب ِ دار ِ تو را می بافند.
و من آن روز بخندم و بگویم که شدی دَمی از دمهایم
بنگری بر لب و گیسوهایم
بنگری بر من و ژرفای وجودم
بزنی فریادم...
و تو آن روز
برسی بر دادم
ندهی دست مرا دست خزان
ندهی بر بادم...
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 1:47 PM توسط شیما
|